آخرین مقالات

خانه » پروژه دانشجویی » کشاورزی و دامپروری » دانلود پروژه اثراستفاده از گوانیدینواستات به عنوان جایگزین منبع پروتئین حیوانی بر عملکردجوجه های گوشتی

دانلود پروژه اثراستفاده از گوانیدینواستات به عنوان جایگزین منبع پروتئین حیوانی بر عملکردجوجه های گوشتی

چکیده

فصل اول : مقدمه

مقدمه

فص دوم : بررسی منابع

سوخت و ساز انرژی در طیور

شیوه های مختلف سنجش انرژی

انرژی خام

 انرژی قابل سوخت و ساز

انرژی خالص

انرژی مؤثر

توازن انرژی

اثر محیط بر سوخت و ساز انرژی

پیش بینی میزان مصرف انرژی

منابع انرژی

کربوهیدرات ها

الف) مونوساکاریدها

ب) نشاسته

پ) الیگوساکاریدها

ت) انرژی حاصل از سوخت و ساز کربوهیدارت ها

ث) اهمیت ATP

چربی

پروتئین ها و اسیدهای آمینه

مقدار انرژی اجزای جیره

میزان نیاز به انرژی از لحاظ نظری

ویژگی های کمبود انرژی

ویژگی های فزونی انرژی

احتیاجات انرژی

مقادیر ساخته شدن پروتئین

مقدار انرژی مصرفی برای سوخت و ساز پروتئین

پروتئین جیره : اسیدهای آمینۀ مصنوعی

تأثیر پروتئین خام بر نیاز طیور به اسیدهای آمینه

کیفیت پروتئین

اسیدهای آمینه لاشه

برآورد احتیاجات اسید آمینه

تنظیم سطح پروتئین جیره با توجه به مقدار انرژی جیره

فاکتورهای موثر بر میزان دریافت خوراک  در پرندگان گوشتی

پروتئین های گیاهی

الف) کنجالۀ سویا

ب) کنجالۀ کانولا

ج) کنجالۀ گلوتن ذرت

د) کنجالۀ پنبه دانه

هـ) کنجالۀ آفتابگردان

ز) دانۀ کتان

پروتئین های حیوانی

الف) پودر گوشت

ب) پودرهای ماهی

ج) پودر فرآورده های فرعی طیور (PBM)

د) پودر پر

دی پپتید های سمّی

گیزروزین

تجزیه با دستگاه مجهز به اشعه مادون قرمز نزدیک

انواع مکانیسمهای تأمین ATP مورد نیاز ماهیچه ها

در شرایط هوازی،ATP در عضله عمدتاً از طریق فسفریلاسیون اکسیداتیو تولید می شود

کراتین فسفات از ذخایر اصلی انرژی در عضله است

نقش کراتین و گوانیدینواستیک اسید در متابولیسم انرژی

تأثیر GAA و کراتین برروی درصد تلفات

تأثیر GAA و کراتین برروی افزایش وزن و ضریب تبدیل

تأثیر کراتین و گوانیدینواستات بر گوشت سینه

فصل سوم : مواد و روشها

محل و زمان اجرای آزمایش

آماده سازی سالن پرورش

تهیه و توزیع جوجه ها به واحدهای آزمایشی

شرایط سالن پرورش جوجه ها

نور

دما

تهویه

رطوبت

دانخوری و آبخوری

واکسیناسیون

جیره های مورد استفاده در آزمایش

روش انجام آزمایش

طرح آزمایش

صفات مورد مطالعه

خوراک مصرفی

افزایش وزن روزانه

ضریب تبدیل غذایی

تفکیک لاشه

طرح آزمایشی و مدل آماری

فصل چهارم : نتایج وبحث

افزایش وزن

مصرف خوراک

ضریب تبدیل غذایی

بازده ی لاشه

نسبت دستگاه گوارش به وزن بدن

نسبت سنگدان به وزن بدن

نسبت کبد به وزن بدن

نسبت چربی لاشه به وزن بدن

نسبت گوشت ران به وزن زنده

نسبت گوشت سینه به وزن بدن

ضریب تبدیل انرژی برای ۱ کیلوگرم وزن بدن

بررسی اقتصادی طرح

نتیجه گیری

پیشنهادها

فهرست منابع.

فهرست جداول واشکال

 شکل  ۱-۲  چگونگی تولید GAA وکراتین در بدن

جدول ۱-۳ برنامه واکسیناسیون

جدول ۲-۳ نوع ترکیب مولتی ویتامین و میزان مصرف آن پس از واکسیناسیون

جدول ۳- ۳ آنالیز پودر ماهی

جدول ۴- ۳ آنالیز سویا

جدول ۵- ۳ آنالیز ذرت

جدول ۶- ۳  درصد مواد اولیه جیره های مورد استفاده در دوره های آغازین (۱۰-۰ روزگی)

جدول ۶- ۳ درصد مواد اولیه جیره های مورد استفاده در دوره های رشد (۲۴-۱۱ روزگی)

جدول ۷- ۳ درصد مواد اولیه جیره های مورد استفاده در دوره ی پایانی (۴۲-۲۵ روزگی)

جدول ۱- ۴  افزایش وزن ۰ تا ۱۰ روزگی (گرم)

جدول ۲- ۴  افزایش وزن ۱۰ تا ۲۴ روزگی (گرم)

جدول ۳- ۴  افزایش وزن ۲۴ تا ۴۲ روزگی(گرم)

جدول ۴- ۴  افزایش وزن ۰ تا ۴۲ روزگی(گرم)

جدول ۵- ۴   خوراک مصرفی  ۰ تا ۱۰ روزگی (گرم)

جدول ۶- ۴   خوراک مصرفی  ۱۰ تا ۲۴ روزگی (گرم)

جدول ۷- ۴   خوراک مصرفی  ۲۴ تا ۴۲ روزگی (گرم)

جدول ۸- ۴   خوراک مصرفی  ۰ تا ۴۲ روزگی (گرم)

جدول ۹- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۰تا ۱۰ روزگی

جدول ۱۰- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۱۰تا ۲۴ روزگی

جدول ۱۱- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۲۴تا ۴۲ روزگی

جدول ۱۲- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۰تا ۴۲ روزگی

جدول ۱۳- ۴   بازده لاشه (درصد)

جدول ۱۴- ۴   نسبت دستگاه گوارش به وزن زنده (درصد)

جدول ۱۵- ۴   نسبت سنگدان به وزن زنده (درصد)

جدول ۱۶- ۴   نسبت کبد به وزن زنده (درصد)

جدول ۱۷- ۴   نسبت چربی لاشه به وزن زنده (درصد)

جدول ۱۸- ۴   نسبت ران به وزن زنده (درصد)

جدول ۱۹- ۴   نسبت سینه به وزن زنده (درصد)

جدول ۲۰- ۴   ضریب تبدیل انرژی برای ۱ کیلوگرم وزن زنده (کیلو کالری)

جدول ۲۱- ۴   قیمت ۱ کیلوگرم خوراک (ریال)

جدول ۲۲- ۴   هزینه تولید ۱ کیلوگرم وزن زنده (ریال)

جدول ۲۳- ۴   درآمد از فروش ۱ کیلوگرم وزن زنده (ریال)

فهرست نمودارها

 نمودار ۱- ۴  افزایش وزن ۰ تا ۱۰ روزگی (گرم)

نمودار ۲- ۴  افزایش وزن ۱۰ تا ۲۴ روزگی (گرم)

نمودار ۳- ۴  افزایش وزن ۲۴ تا ۴۲ روزگی(گرم)

نمودار ۴- ۴  فزایش وزن ۰ تا ۴۲ روزگی(گرم)

نمودار ۵- ۴ وزن نهایی نیمچه ها

نمودار ۶- ۴   خوراک مصرفی  ۰ تا ۱۰ روزگی (گرم)

نمودار ۷- ۴   خوراک مصرفی  ۱۰ تا ۲۴ روزگی (گرم)

نمودار ۸- ۴   خوراک مصرفی  ۲۴ تا ۴۲ روزگی (گرم)

نمودار ۹- ۴   خوراک مصرفی  ۰ تا ۴۲ روزگی (گرم)

نمودار ۱۰- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۰تا ۱۰ روزگی

نمودار ۱۱- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۱۰تا ۲۴ روزگی

نمودار ۱۲- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۲۴تا ۴۲ روزگی

نمودار ۱۳- ۴   ضریب تبدیل غذایی  ۰تا ۴۲ روزگی

نمودار ۱۴- ۴   بازده لاشه (درصد)

نمودار ۱۵- ۴   نسبت دستگاه گوارش به وزن زنده (درصد)

نمودار ۱۶- ۴   نسبت سنگدان به وزن زنده (درصد)

نمودار ۱۷- ۴   نسبت کبد به وزن زنده (درصد)

نمودار ۱۸- ۴   نسبت چربی لاشه به وزن زنده (درصد)

نمودار ۱۹- ۴   نسبت ران به وزن زنده (درصد)

نمودار ۲۰- ۴   نسبت سینه به وزن زنده (درصد)

نمودار ۲۱- ۴   ضریب تبدیل انرژی برای ۱ کیلوگرم وزن زنده (کیلو کالری)

نمودار ۲۲- ۴   قیمت ۱ کیلوگرم خوراک (ریال)

نمودار ۲۳- ۴   هزینه تولید ۱ کیلوگرم وزن زنده (ریال)

نمودار ۲۴- ۴   درآمد از فروش ۱ کیلوگرم وزن زنده (ریال)

چکیده

تحقیق حاضر جهت بررسی اثر استفاده از گوانیدینو استات به عنوان جایگزین منبع پروتئین حیوانی بر روی ۱۸۰ قطعه جوجه گوشتی نر سویه ی راس ۳۰۸ غالب طرح بلوک کامل تصادفی با ۳ تیمار و۴ تکرار انجام شد.تیمارها شامل ،۱-جیره ی بر مبنای پروتئین گیاهی ۲- جیره ی دارای ۲/۵درصد پودر ماهی ۳- جیره ی دارای ۰/۰۵ درصد گوانیدینو استات در پایان دوره های آغازین (۰ تا ۱۰ روزگی )، رشد (۱۱ تا ۲۴ روزگی ) و پایانی (۲۵ تا ۴۲ روزگی )افزایش وزن ،خوراک مصرفی وضریب تبدیل غذایی تعیین شد .

در پایان دوره ی پرورش (روز ۴۲) از هر پِن تعداد ۳ قطعه جوجه ی گوشتی ذبح وبازده ی لاشه ،وزن گوشت سینه ،ران،چربی بطنی ،کل دستگاه گوارش ،کبد و سنگدان اندازه گیری شد .نتایج ذیل مربوط به بررسی صفات عملکردی در کل دوره ی پرورش می باشد.

افزودن گوا نیدینو استات هیچ تأثیر معنی داری بر روی افزایش وزن در سنین ۰ تا ۱۰ و۲۴ تا ۴۲ و ۰ تا ۴۲ روزگی نداشت ( ۰٫۰۵ p >) و فقط در سن ۱۰ تا ۲۴ روزگی موجب افزایش وزن گیری شد( ۰٫۰۵ p <) ، افزودن گوانیدینو استات هیچ تأثیر معنا داری بر روی مصرف خوراک نداشت ( ۰٫۰۵ p >) ، و همینطور هیچ تأثیری بر روی ضریب تبدیل غذایی در سنین ۰ تا ۱۰ و۱۱ تا ۲۴ روزگی نداشت ( ۰٫۰۵ p >) ، اما در سنین ۲۴ تا ۴۲ و ۰ تا ۴۲ روزگی موجب کاهش معنی دار ضریب تبدیل غذایی شد ( ۰٫۰۵ p <) .

در بررسی بازده ی لاشه مشاهده شد که افزودن گوانیدینو استات هیچ تأثیر معنی داری بر روی بازده ی لاشه، وزن دستگاه گوارش ، وزن سنگدان ، وزن کبد ، وزن گوشت سینه وگوشت ران نداشت ( ۰٫۰۵ p >) ،اما استفاده از گوانیدینو استات موجب افزایش معنی دار درصد چربی بطنی شد

مقدمه

در طی سال های اخیر به دلایل مختلفی از جمله انتقال بیماری سالمونلا از طریق پودر گوشت و همینطور کاهش دسترسی به پودر ماهی خالص و همینطور بالا رفتن قیمت این فراورده ها و … باعث شد تا متخصصین تغذیه طیور و پرورش دهندگان طیور گوشتی مجبور به استفاده از جیره های کاملاً گیاهی شدند که به دنبال آن با کاهش راندمان در تولید گوشت مواجه شدند .

 تا اینکه متخصصین دریافتند این کاهش راندمان به دلیل کمبود کراتین ایجاد شده ، چرا که کراتین در گیاهان به هیچ وجه یافت نمی شود و فقط در پروتئین های حیوانی مانند پودر گوشت و پودر ماهی یافت می شود ، ضمناً کراتین یک ترکیب طبیعی موجود در بدن حیوانات است و نقش مهمی در متابولیسم انرژی در بدن آن ها ایفا می کند در نتیجه ی کاهش محتوای کراتین بدن موجب کاهش راندمان انرژی در بدن خواهد شد که با کاهش رشد و افزایش ضریب تبدیل همراه خواهد بود. لذا برای جبران این کاهش عملکرد می بایست راه حل مناسبی اتخاذ شود .

گوانیدینواستیک اسید به طور طبیعی پیش ساز کراتین در بدن مهره دارن است ، و اگر گوانیدینواستیک اسید سنتتیک به صورت مکمل به همراه جیره های کاملاً گیاهی مورد تغذیه طیور گوشتی قرار گیرد این توانایی را دارد که بتواند این کمبود کراتین که به دنبال عدم استفاده از پروتئین های حیوانی ایجاد شده بود را مرتفع سازد ، چرا که بدن طیور تمام آنزیم های مورد نیاز برای تبدیل گوانیدینواستیک اسید به کراتین را دارا است .

اهداف تحقیق

۱٫ هدف علمی از این تحقیق بررسی اثر گوانیدینواستیک اسید در جیره های گیاهی است .

۲٫هدف کاربردی این تحقیق بررسی امکان جایگزین نمودن پیش ساز کراتین یعنی گوانیدینواستیک اسید به جای منابع حیوانی در جیره ی جوجه های گوشتی می باشد .

فص دوم

بررسی منابع

سوخت و ساز انرژی در طیور

انرژی مورد نیاز طیور برای رشد بافت های بدن ، تولید تخم مرغ ، انجام فعالیت های فیزیکی حیاتی و حفظ دمای طبیعی بدن از کربوهیدرات ها ، چربی ها و پروتئین های موجود در جیره به دست می آید. انرژی مصرف شده توسط طیور به سه شیوه مورد استفاده قرار می گیرد : تأمین انرژی فعالیت های حیوان ، تبدیل به حرارت و یا ذخیره در بافت های بدن. وقتی میزان انرژی جیرۀ طیور ، بیش از حد مورد نیاز برای سوخت و ساز و رشد طبیعی حیوان باشد ، این انرژی اضافی معمولاً به صورت چربی در بدن ذخیره می شود. این انرژی اضافی را نمی توان به آسانی از بدن حیوان دفع کرد ، وقتی تغذیۀ طیور به صورت مطلوب و بهینه است که جیره حاوی مواد مغذی لازم برای رشد ، تولید تخم مرغ یا گوشت متناسب با انرژی موجود در جیره باشد .

کلیبر هم انرژی را سوخت زندگی توصیف کرده است . بخش عمدۀ همۀ مواد خوراکی مصرف شده توسط حیوانات ، برای تأمین انرژی جهت واکنش های آنابولیک و کاتابولیک به کار می رود . در کوتاه مدت ، اتساع دستگاه گوارش بر میزان مصرف غذا مؤثر است ، در حالی که در درازمدت (روزهای متمادی) مقدار گلوکز خون ، عامل تعیین کنندۀ میزان مصرف غذاست . در واقع ، هیپوتالاموس تحت تأثیر هر دو سطح کم یا زیاد گلوکز قرار می گیرد که این عامل در تنظیم میزان مصرف غذا دخالت دارد . در مدت زمان های طولانی (هفته های متمادی) هم میزان بافت چربی[۱] مهم بوده ، مقدار برخی اسیدهای آمینه خاص در خون نیز بر میزان مصرف خوراک تأثیرگذار است . طیور به طور کلی ، توانایی قابل ملاحظه ای در کنترل میزان مصرف انرژی خود دارند که این امر هنگام تغذیۀ آنها با جیره هایی با سطوح مختلف انرژی بوضوح مشاهده می شود . این مکانیسم مهم ، پایه و اساس بسیاری از تصمیمات هنگام جیره نویسی است .

علی رغم اینکه در انسان و برخی پستانداران دیگر ، مزۀ غذا تأثیر زیادی در مقدار مصرف دارد ، لیکن این طعم و مزه مواد غذایی نقش نسبتاً ناچیزی در مصرف خوراک طیور برعهده دارد . سطح انرژی جیره عامل بسیار مهمی در تعیین میزان مصرف خوراک طیور است . وقتی حیواناتی نظیر جوجه های در حال رشد یا مرغ های تخم گذار جیره ای دریافت می کنند که از لحاظ همۀ مواد مغذی متعادل است ، این حیوانات به اندازه ای غذا می خورند که هر روز مقدار ثابت و معینی انرژی دریافت کنند . مقدار مطلق غذای مصرفی بستگی به نیاز حیوان به انرژی دارد که بر حسب اندازه ، فعالیت ، دمای محیط و در حال رشد یا تولید بودن حیوان متغیر است . بنابراین ، شناخت احتیاجات انرژی طیور در طی هر مرحله از رشد و نمو آنها و نیز در اختیار داشتن اطلاعات مربوط به مقدار انرژی قابل دسترس مواد خوراکی جیره ها امری مهم و ضروری است. با در اختیار داشتن این اطلاعات ، تخمین میزان مصرف غذای هر گله در یک محیط خاص امکان پذیر می شود و بر این اساس می توان مقدار پروتئین ، اسیدهای آمینه ، ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز را نیز به دقت تعیین کرد تا رشد و عملکرد روزانۀ متعادلی در گله به دست آید . تولیدکنندگان صنعت طیور اغلب فکر می کنند که انرژی از مواد خوراکی و بویژه منابع پُر انرژی نظیر ذرت ، گندم ، دانه های سورگوم و روغن و چربی های گیاهی و حیوانی به دست می آید ، اما باید به خاطر داشت که همۀ اجزای آلی یک جیره تأمین کننده انرژی اند و اجزای پُر پروتئین جیره نظیر کنجالۀ سویا هم می توانند بخش های مهمی از کل انرژی مورد نیاز حیوان را تأمین کنند .

متخصصان تغذیه از نشاسته ، قند ، چربی و پروتئین های قابل هضم در مواد خوراکی برای تأمین انرژی مورد نیاز حیوانات استفاده می کنند . این افراد از چگونگی فرآوری اجزای خوراکی ، نحوۀ حفظ توازن مواد مغذی در جیره و چگونگی افزودن مکمل هایی چون آنتی اکسیدانت ها یا آنزیم ها برای افزایش انرژی قابل دسترس طیور مطلع اند . این امر در جیره های حاوی مقادیر وافری که از همۀ مواد مغذی مورد نیاز از اهمیت خاصی برخوردار است . علت این امر آن است که کارآیی قابلیت استفادۀ مواد خوراکی به میزان انرژی قابل دسترس جیره بستگی دارد .

انرژی در کربوهیدرات ، چربی و پروتئین های اجزای خوراکی ذخیره می شود . منشأ اولیۀ این انرژی ، نور خورشید است و سپس در نتیجۀ فتوسنتز در منابع گیاهی ذخیره می شود . همۀ مواد حاوی کربن و هیدروژن با اکسیده شدن به دی اکسید کربن و آب ، انرژی پتانسیلی در اختیار حیوانات قرار می دهند . وقتی غذا در حضور اکسیژن به طور کامل در بمب کالری متر می سوزد ، مقدار حرارت تولید شده را می توان محاسبه کرد و انرژی خام غذا را نشان داد . درصدی از انرژی خام مواد غذایی که می تواند جذب بدن حیوان شده ، و برای فرآیندهای متابولیکی بدن به کار رود ، به توانایی حیوان در هضم مواد خوراکی بستگی دارد . فرآیند هضم ، بیانگر مراحل متعدد فیزیکی و شیمیایی در دستگاه گوارش  و تجزیۀ ترکیبات شیمیایی پیچیدۀ موجود در مواد خوراکی به مولکولهای کوچکتر قابل جذب و استفادۀ توسط حیوان می باشد . این انرژی جذب شده به انرژی قابل هضم[۲] موسوم است . مقداری از انرژی از طریق ادرار به شکل ضایعات ازتی و سایر ترکیبات اکسید نشده به وسیلۀ بدن حیوان هم تلف می شود . وقتی انرژی قابل هضم برای این اُفت انرژی هم تصحیح شود ، انرژی باقی مانده به انرژی قابل سوخت و ساز[۳] غذا یا مواد خوراکی موسوم خواهد شد . در طی سوخت و ساز مواد مغذی نیز ، مقداری انرژی افت می کند (اتلاف حرارت) . انرژی باقی ماندۀ مواد غذایی که قابل دسترس حیوان جهت نگهداری و تولید است به انرژی خالص[۴] موسوم است .

شیوه های مختلف سنجش انرژی

انرژی خام

همان طوری که پیش از این توضیح داده شد ، انرژی خام به وسیلۀ بمب کالری متر تعیین می شود که تنها شیوۀ سادۀ سنجش آزمایشگاهی مقدار انرژی مواد خوراکی است . در مطالعات تغذیه ای ، انرژی خام اهمیت زیادی ندارد و بیشتر به عنوان نقطۀ آغازینی برای استفاده از سایر سیستم های ارزیابی انرژی در طیور به کار می رود . تعیین انرژی خام یک مادۀ خوراکی کاری عبث و بیهوده است . در بهترین شرایط ، انرژی خام توازن اجزای آلی و غیرآلی جیره را نشان می دهد . بقیۀ سیستم های ارزیابی انرژی در طیور ، مستلزم استفاده از حیوانات زنده و به کارگیری شیوه های مختلف و کلاسیک سنجش های زیستی است . استفاده از پرندگان زنده در چنین سنجش های طولانی ای (۴ ـ ۳ روزه) ، به مفهوم هزینۀ زیاد و امکانات گسترده ای است که باید در این رابطه صرف شود .

انرژی قابل سوخت و ساز

جدا کردن مدفوع و ادرار طیور بدون عمل جراحی و خارج ساختن میزنای[۵] پرندگان مشکل است . به نظر می رسد با توجه به اینکه با جمع آوری توأم ادرار و مدفوع (به عنوان مواد دفعی[۶]) می توان مستقیماً انرژی قابل سوخت و ساز را محاسبه کرد ، نیازی به جراحی و جداسازی ادرار و مدفوع پرندگان نباشد . انرژی قابل سوخت و ساز به عنوان برآوردی استاندارد از قابلیت دسترسی انرژی در طیور و اغلب حیوانات مزرعه پذیرفته شده است . در سنجش انرژی قابل سوخت و ساز  ، همۀ انرژی مواد دفعی پرندگان منشأ خوراکی ندارند . در واقع ، حتی در پرندگانی که هیچ نوع غذایی به آنها داده نشود نیز مقداری مواد دفعی وجود دارد که می تواند شامل انرژی اندوژنوس ادرار ، سلول های مردۀ روده ، هورمون ها و آنزیم ها باشد . در صورتی که این اُفت انرژی حاصل از مواد غیرخوراکی هم برآورد شود و از مقدار AME کم گردد ، انرژی قابل سوخت و ساز واقعی به دست می آید . رابطۀ بین AME و TME پیش از این به وسیلۀ گوئیلائوم و سامرس (۱۹۷۰) توضیح داده شده بود . TME تحت تأثیر میزان مصرف غذا قرار نمی گیرد ، در حالی که AME وقتی میزان مصرف غذا خیلی کم باشد ، به طور ناگهانی اُفت می کند . وقتی مقدار مصرف غذا کم باشد (تقریباً در حد ۵۰% نگهداری حیوان) ، فرض می شود اُفت انرژی اندوژنوس ادرار و مدفوع ، بخش عمده ای از انرژی مواد دفعی را تشکیل دهد . در هنگام تغذیه حیوان در حد نگهداری و بالاتر (پنجاه گرم در روز برای خروس های بالغ[۷]) ، میزان تصحیح بسیار کم و در حدود ۵ ـ۲ درصد است .

در اغلب موارد ، تصحیح همۀ برآوردهای انرژی قابل سوخت و ساز برای توازن ازت ضروری است . هنگام سنجش زیستی انرژی مواد خوراکی ، این امکان وجود ندارد که همۀ حیوانات به یک اندازه رشد کنند یا مثلاً به میزان مشابه تخم مرغ تولید نمایند ، به همین دلیل است که در سنجش های زیستی از خروس های بالغ استفاده می شود که رشد چندانی نمی کنند و به این ترتیب پنین واریانس هایی کاهش می یابد . اما حتی با تغذیه پرندگان بالغ در حد نگهداری ، باز هم در توازن ازت (پروتئین و اسید آمینه) حیوانات اختلافاتی وجود دارد ، به عنوان مثال در صورتی که از دو پرنده در سنجش های زیستی استفاده می شود که یکی ۵ گرم و دیگری ۱۰ گرم ازت در طی دورۀ آزمایش ذخیره کنند ، این اختلافات بر AME و  TMEتأثیرگذار است . سرانجام همۀ این پروتئین ذخیره شده به عنوان بخشی از چرخۀ طبیعی پروتئین بدن کاتابولیز می شود ، و ازت (انرژی) باقی مانده دفع می شود . البته بعید است که چنین چرخه ای در یک دورۀ سنجشی زیستی کوتاه مدت (۴ـ۳ روزه) به طور کامل طی شود . در مثال فوق ، پرنده ای که ده گرم ازت را حفظ می کند، ME بیشتری دارد . علت این امر آن است که انرژی ادراری این پرنده کمتر است . از نظر ریاضی می توان برای هر پرنده مقدار یکسانی ازت باقی مانده در بدن در نظر گرفت ، به گونه ای که میزان ابقای انرژی استاندارد شود . معمولاً با تصحیح مقدار حاصل ، میزان ابقای ازت به صفر می رسد . مقدار تصحیح شده را انرژی قابل سوخت و ساز تصحیح شده براساس نیتروژن (AMEn یا TMEn) گویند . تصحیح متداول معادل ۲۲/۸ کیلو کالری انرژی خام به ازای هر گرم ازت باقی مانده یا دفع شده است که در واقع مقدار انرژی اسید اوریک می باشد . با فرض اینکه پرندگان در سنجش های زیستی ازت را باقی نگه می دارند ، این مقدار تصحیح شده باید به انرژی مواد دفعی اضافه شود که در نتیجه AMEn کمتر از AME خواهد بود . اما در صورتی که حیوانات در طول دورۀ سنجش زیستی دارای توازن منفی ازت باشند ، در این صورت عامل تصحیح از انرژی مواد دفعی کم می شود که در این حالت مقدار AMEn بزرگتر از AME خواهد بود . همین توضیحات در مورد TME هم به کار می رود .

خــریــد ایــــن فـــایــــل

مطالب شابه مطلب فوق